Ik ben Saskia,
46 jaar, ik heb een verpleegkundige job in shiften en een job in bijberoep. Ik heb 3 kinderen. Een druk leven.
Op mijn 21e heb ik een hernia gekregen L4- L5. Van jong en onbezorgd tuimelde ik in een proces van jaren lange pijn, kinesisten en pijnstillers. Ik weet nog goed dat ik jaloers was op fietsers want zelfs dat kon ik niet of dacht ik niet te kunnen. De artsen raadden me aan veel plat te liggen wat als resultaat had dat mijn spieren achteruit gingen.
Ik herinner me mijn eerste job waar mijn beginnend enthousiasme al regelmatig overschaduwd werd door spierpijn en blokkades in mijn rug.
Rond mijn 30 ging het beter met mijn rug en had ik minder pijn. Achteraf gezien moet mijn rug verstevigd zijn geweest door het sleuren met kleine kindjes op armen en rug en mijn hobby salsa dansen. De kinderen werden groter en dansen deed ik niet meer.
Rond mijn 38 had ik terug last van voortdurende pijn in mijn spieren. Voornamelijk nek, schouders en bovenrug. Het werd zo erg dat ik terug een twee tal jaren bij de kine vaste klant werd, steeds meer en zwaardere pijnstillers nam zonder enige oplossing. Ik ging vanzelf minder bewegen, had schrik van de pijn die ging komen als ik iets deed dat ik niet gewoon was. Ik viel een aantal keren uit op het werk. Ik was zo ver dat ik begon te zeggen aan sommige mensen dat ik een pijnpatiënt was en ik vermoedde fybromyalgie te hebben.
Ik vond het vreemd dat ik in het fysiek intensiefste moment in mijn leven met kleine kindjes veel minder last had en dacht het ligt misschien toch aan te slappe spieren.
Impulsief zoals vaak ging ik naar Fitopia en ging in op een zomeraanbod van 3 maanden.
Ik weet nog dat ik bijna alleen wat rustige yoga kon en zeer lichte oefeningen. Dat was al een hele uitdaging. Omdat ik heel bang was om pijn te krijgen, iets te overbelasten of te blesseren starten ik met 5 beurten personal training bij de Ljev.
Ik voelde me veiliger om meer uit te proberen, werd trots op mezelf dat ik grenzen verlegde. Maar ik had ook een vervolg afspraak die in de weg stond van het vermijden van verder te doen omdat ik vaak wel stijf was na de training en dus meer pijn voelde.
Gaandeweg leerde ik het verschil voelen tussen mijn pijn van voordien en de spierpijn van het sporten ik merkte dat deze voorbij ging. Hierdoor schoot ik steeds minder in paniek.
Ik leerde positiever te gaan denken, door te zetten, Ljev bleef me positief stimuleren en pushen, steeds wat verder. Ik begon te merken dat ik rechter stond, mijn rug recht kon houden als ik er aan dacht, steviger in mijn schoenen ging staan. Een prettig gevoel tussen de blijvende perioden van spierpijn die soms dagen duurde maar echt wel over ging.
Nu ben ik 2 jaar PT aan het volgen en de laatste 6 maand merk ik dat na de spier-stijfheid van de training ik pijn vrij ben. Ik kon het eerst niet geloven maar het bestendigde en ik durf voorzichtig victorie te kraaien en ik kan zeggen dat mijn doel om minder pijn te hebben door te bewegen meer dan bereikt is. Ik ben zelfs meestal pijn vrij.
Op naar mijn volgende doel in Fitopia, naast het blijven trainen om mijn spieren die verstevigd zijn te behouden.